Paluch Sztywny
Bolesna sztywność stawu palucha wymaga RTG na stojąco i leczenia dobranego do stopnia zużycia stawu.
Paluch sztywny to choroba zwyrodnieniowa stawu śródstopno-paliczkowego I. Pacjenci skarżą się na ból na grzbiecie lub głęboko w stawie palucha, utratę fazy wybicia podczas chodu, trudność w szybkim chodzeniu, bieganiu czy przysiadzie oraz narastającą wyniosłość kostną na grzbiecie stawu. Moją konsultację zaczynam od RTG stóp na stojąco, żeby ocenić zwężenie szpary stawowej, osteofity, ustawienie palucha i stopień zaawansowania zmian. We wcześniejszych stadiach często proponuję cheilektomię, która usuwa osteofity i poprawia ruchomość palucha. W skrajnych przypadkach, gdy chrząstka jest już mocno zniszczona, najbardziej przewidywalnym sposobem zniesienia bólu pozostaje artrodeza MTP I. Endoprotez tego stawu nie rekomenduję rutynowo, bo w praktyce ich wyniki są mniej przewidywalne niż dobrze dobrana cheilektomia albo solidna artrodeza.
Objawy
- Ból u podstawy palucha podczas chodzenia i wybicia
- Sztywność oraz ograniczenie ruchu palucha
- Ból przy przysiadzie, biegu albo chodzeniu pod górę
- Guzek kostny na grzbiecie stawu
Leczenie zachowawcze
- RTG stóp na stojąco z oceną stopnia zwyrodnienia i osteofitów
- Modyfikacja obuwia: sztywna podeszwa lub rocker sole
- Leczenie przeciwbólowe i przeciwzapalne
- Modyfikacja obciążeń oraz fizjoterapia podtrzymująca funkcję
Kiedy operacja jest konieczna?
Po diagnostyce RTG często proponuję cheilektomię we wcześniejszych stadiach, bo poprawia ruchomość palucha i zmniejsza bolesne zakleszczanie. W zaawansowanych przypadkach z dużą utratą chrząstki najbardziej przewidywalnym rozwiązaniem jest artrodeza MTP I. Endoprotez tego stawu nie polecam rutynowo ze względu na mniej przewidywalne wyniki.